Ameliyat sonrası stres bozukluğu

Kartal'ın ameliyatı başarıyla geçti çok şükür pazartesi günü sabah saat 6 da başlayan maceramız soluksuz devam ediyor gerginlikle geçen ameliyat bekleme zamanları ameliyattan çıktıktan sonra durmaksızın birbuçuk saat ağlaması kendine gelemediği için gözlerini açamaması bundan çok korkması... Neyse ki herşey yolunda gitti ve doktor bizi aynı gn taburcu etti eve geldik oğlumuzu da alıp. ilk gün kucağından inmedi sürekli ayakta dolaşmak zorunda kaldım oturduğumda ağladı kucağımda sızdıktan  sonra uyuduğu an yatağa yatırdım bende yanında yattım ertesi gün tekrar başa sardık kucağımdan inmedi ama oturmama izin verdi neyse ki, biraz beşiğinde yatmayı da kabul etti, sonraki gün yere oyuncaklarının yanına oturmayı önce ağlayıp kucağıma tırmanmaya çalışarak itirazlarla sonra oyunla kandırılarak kabul etti bugün çok şükür emeklemeye bile çalıştı, yavaş yavaş düzeliyor çok şükür. Herşey eskisi gibi olsun diye dört gözle bekliyorum:) yarın doktor randevumuz var kontrol vakti, pansuman gibi şeylere gerek olmadığı için rahattım sünnet yerine bir krem sürdüm sabah akşam (hatta boca ettim) diğer yerler şeffaf bir bantla kapalı sünnet yeri de kapalıydı fakat ıslaklık yüzünden düştü doktor zaten bizi uyarmıştı bu yüzden korkmadım, tek korkum canını acıtmak oldu Ağrı'sı olmasın diye şurup içti üç gün sonra kestik rahat hareket edebiliyor. Şimdi acısı geçti sanırım eskisi kadar dayanılmaz değil en çok korkusu kaldı diye düşünüyorum hem Kartal'da hem bende :)